7/3/2008 - BİLİRMİSİN EY YAR

Sen bilir misin insan nasıl kendini unutur.
Nasıl haykırmak isterde sesi boğazında düğüm olur.
Konuşmak istersin konuşamazsın, kaçmak istersin kaçamazsın,
Hatta gözlerindeki yaşlar bitmiştir, ağlayamazsın...

Sen bilirmisin benzine su bulanmıs bir insan
Titrek, cılız bir kibritin aleviyle nasıl tutuşur
Nasıl sokaklara, evlere, hatta kendine bile sığmaz olur.
Düşünmek istersin düşünemezsin, unutmak istersin unutamazsın...

Sen bilirmisin, nasıl bir örümcek kemirir durur beynini.
Ey sevdiğim,
Bende bilmezdim bir zamanlar
Hatta düşünmezdim bile
Bu kadar acımasız değildir derdim insanlar.
Ama oluyormus, ama öğretiliyormus insana.

Yudum yudum ömründen çalıp
Hayallerini, umutlarını, daha da ötesi

Kendini bile unutabiliyormuş insan.
Haykırıyor, isyan ediyorum bazen kendime
Ama elden ne gelir bütün dertler, acılar yine benimle.
Olsun diyorum varsın bu da olsun alışırım diyorum,
İşte bu arada bir mermi daha vuruluyor beynime.
Olmuyormuş güzelim, alışılmıyormuş bu acıya.

Acının da acısı vardır bende biliyorum.
Ama kalbim kaldırmıyor artık,
Öylesine yorgun, öylesine gecmişim ki kendimden,
Artık insanlar bile vazgeçer olmus benim bu halimden.
Zaman diyorum, ilaç diyorum, bu da gecer diyorum.
Ama itiraf edeyim mi sana: buna artık bende İNANMIYORUM......


alıntı